Madrid 11
16-20 Μαρτίου 2011
Η πόλη της Μαδρίτης, είναι η αλήθεια, δεν έχει πολλά αξιοθέατα τουριστικού ενδιαφέροντος, όπως άλλες πόλεις. Έχει φυσικά κάποια καλά διατηρημένα κτήρια, αρκετές πλατείες, πάρκα και μουσεία αλλά δεν έχει αυτό το ξεχωριστό, αυτό που θα εντυπωσιάσει. Παρ' όλα αυτά είναι μια πόλη γεμάτη ζωή. Γεμάτη κόσμο όλες τις ώρες. Από τα πάρκα και τις πλατείες, μέχρι τα tapas bar, τα cafe, τις ταβέρνες και τα εστιατόρια. Αμέτρητος κόσμος. Ουδεμία σχέση με άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις που μετά τις 10 το βράδυ δύσκολα συναντάς ανθρώπους. Επίσης έχει ένα τεράστιο δίκτυο μετρό με 10 γραμμές που καλύπτουν όλες τις γωνιές της πόλης.
Στο κέντρο της Μαδρίτης βρίσκεται η πλατεία Puerta del Sol και σε πολύ μικρή απόσταση η Plaza Mayor, η μεγαλύτερη πλατεία της πόλης η οποία είναι κλειστή πλατεία με 9 εισόδους, γεμάτη κόσμο, street performers και cafe. Περιβάλλεται από ένα τριώροφο συνεχόμενο κτήριο του 1790 με 237 μπαλκόνια ενώ στο κέντρο της δεσπόζει το άγαλμα του έφιππου Φίλιππου του 3ου.
Στο νότιο μέρος της πόλης βρίσκεται το πλέον φημισμένο Μουσείο της Ισπανίας και για μια από τις σημαντικότερες Πινακοθήκες στον κόσμο. Το Museo del Prado που χτίστηκε το 1819. Στεγάζει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές Ευρωπαϊκής τέχνης από τον 12ο έως και τον 19ο αιώνα (γύρω στα 8.600 έργα). Το Πράδο είναι φημισμένο κυρίως για τέσσερις μεγάλες συλλογές: των Ισπανών Βελάθκεθ και Γκόγια, του δικού μας Δομήνικου Θεοτοκόπουλου και του Ολλανδού Μπος. Επίσης μπορείτε να θαυμάσετε έργα πολλών μεγάλων της ζωγραφικής, όπως οι Ρούμπενς, Ραφαήλ, Τισιανός, Μουρίγιο, Μποτιτσέλι, Καραβάτζιο, Ρέμπραντ,κ.ά.
Σε πολύ μικρή απόσταση βρίσκεται το Μουσείο Ρέινα Σοφία (Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía) όπου κυριαρχεί η μοντέρνα ζωγραφική με πιο αντιπροσωπευτικά τα έργα του Πικάσο, του Νταλί και του Μιρό. Το κυριότερο έργο που δεσπόζει σε μια από τις μεγάλες αίθουσες του μουσείου είναι η Guernica (Γκερνίκα ή Γκουέρνικα) του Πικάσο. Αυτός ο τεράστιος καμβάς (3,49x7,77μ.) περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Ήταν παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για μια έκθεση στο Παρίσι το 1937. Ο Πικάσο εμπνεύστηκε το έργο όταν, στις 26 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, Γερμανοί πιλότοι της αεροπορίας των εθνικιστών βομβάρδισαν την κωμόπολη Γκερνίκα της Χώρας των Βάσκων. Στο βομβαρδισμό εκείνο σκοτώθηκαν 1.650 άνθρωποι και ισοπεδώθηκε το 70% της πόλης με 32 τόνους εκρηκτικά. Ο Πικάσο απέφυγε να ζωγραφίσει αεροπλάνα, βόμβες ή ερείπια. Οι δύο κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο, τα οποία με διαμελισμένα κορμιά και γυναίκες που ουρλιάζουν κρατώντας νεκρά μωρά.
Οι αγαπημένοι μεζέδες των Μαδριλένων είναι τα τάπας, που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ψημένη φέτα ψωμιού με κάποια λιχουδιά επάνω της. Από jamon ή τυρί, μέχρι ψάρι. Το jamon υπάρχει παντού στη Μαδρίτη. Είναι λεπτές φέτες από χοιρινό μπούτι, κάτι σαν το Ιταλικό Προσούτο. Ακόμα και μέσα σε αρκετά μπαρ κρέμονται στους τοίχους δεκάδες χοιρινά μπούτια!!! και μαζί με το ποτό σου μπορείς να παραγγείλεις τάπας με jamon. Και το αντίθετο. Στα καταστήματα που πουλάνε αλλαντικά και τυριά μπορεί κανείς να κάτσει να πιει μπύρα και να φάει τάπας!!! Υπερβολή της παραπάνω κατάστασης είναι το κτήριο Mercado de San Miguel, ένα κτήριο του 1915, στο οποίο στεγάζεται μια υπεραγορά τροφίμων, αλλά κανείς δεν πάει μόνο για ψώνια. Όλοι θα τσιμπίσουν κάποιο μεζέ και θα πιούν μια μπύρα ή ένα κρασί.
Τέλος, είναι πολύ εκνευριστικό το γεγονός ότι οι Ισπανοί δεν ξέρου καθόλου μα καθόλου Αγγλικά. Οπότε έιναι δύσκολη και χρονοβόρα η συνενόηση. Καλά που είναι υπομονετικοί και εξυπηρετικοί άνθρωποι και προσπαθούν να σε βοηθήσουν.
